X
تبلیغات
رایتل

Woman In Black زن سیاه پوش




نقد و بررسی فیلم زن سیاه پوش Woman In black

 

I believe even the most rational mind can play tricks 

in the dark



 


زن سیاه پوش علی رغم شباهتهایی با آثاری مثل حلقه ، کینه و حتی سکوت مرده (Dead Silence ) ، به دلیل داشتن منبع اصلی و دلایل دیگه ای که در ادامه گفته خواهد شد نه تنها یک فیلم کلیشه ای نیست بلکه از هر حیث خوبه .

سکانس ابتدایی فیلم استثناییه ، به طوری که به نظر من یکی از بهترین سکانس های آثار سینمایی در سال 2012 خواهد شد . نماهای انتخاب شده به شدت حساب شده و کاملن و در عین حال در راستای مفهوم سکانس ؛ اما علاوه بر این کارگردانی هوشمندانه ، موسیقی متن فوق العاده ای در این قسمت شنیده می شه که در چند بخش دیگه ی فیلم هم تکرار می شه و باز از همین الآن باید بگم یکی از بهترین موسیقی متن های 2012 همینه .

بعد از اون تیتراژ فوق العاده ، ماجرای اصلی فیلم با اشارات کوتاهی آغاز می شه و پیش از رسیدن به دقیقه 10 ، آرتور کیپز ( دانیل رادکلیف ) راهی سفر می شه ، یکی از نکات جالبی که در این دقایق ابتدایی جالب توجهه ، نقاشی های خالصانه ی پسر آرتور ه ؛ دو روزی که پدرش نیست رو خالی گذاشته ولی در روز جمعه ، خودش رو در کنار پدرش و البته خوشحال نقاشی کرده ، نقاشی که در واقع به نحوی در فیلم به حقیقت می پیونده و واقعا پدر و پسر و البته با مادر همیشه در کنار هم می مونند .

وقتی آرتور وارد شهر می شه ، اولین نکته ای که جلب توجه می کنه رفتارهای عجیب مردم و مخصوصا بچه هاست، البته خوشبختانه این رفتار اونها دلیلی داره که در ادامه بهش پی می بریم و می بینیم اونقدر هم عجیب نیستن .

ورود اولیه آرتور به خونه ی ایل مارش ( که در واقع روح جِنِت ( ژِنِت ) یا همون زن سیاه پوش در اون حضور داره ) شاید در نگاه اول ، برای مخاطب کمی دلسرد کننده باشه وانتظار ایجاد ترس از همون لحظه اول رو داشته باشه  چرا که صرفا در یکی دو تا نما این ترس تا حدی القا می شه ولی فیلمساز در این بازدید اولیه خیلی هم مخاطب رو دست خالی نمی ذاره و بعد از خروج آرتور از خونه ، در کنار دریاچه با ایجاد فضای مه آلود ، صداهایی که بعدا دلیلش رو می فهمیم و چرخش مداوم دوربین ، نوعی حالت گیجی در مخاطب ایجاد می کنه و بعد ایست ناگهانی بعد از اون همه چرخش ، حرکت حقیقتا ویژه ای دراومده که باید به تدوینگرش هم تحسین گفت.

اما این بازگشت آرتور به اون خونست که ترسناک و دلهره آور بودن اثر رو به جد ثابت می کنه تا حدی که شاید سخت باشه که چشم از صفحه برداشت . در زن سیاه پوش نه تنها هیچ گونه علائمی از خون و خون ریزی وجود نداره بلکه از جلوه های بصری خاصی هم توی فیلم استفاده نشده ، با این حال حتی ایده های در ظاهر ساده مثل تکون خوردن صندلی یا قفل بودن در و باز شدنش به همراه صداگذاری های خیلی قوی ، خوب دراومده و ترس در لحظه به مخاطب کاملا انتقال داده می شه ؛ مخصوصا این که جان وتکینز با کارگردانی خوبش سعی کرده در هر سکانس برگ جدیدی رو کنه و هر چه قدر فیلم جلوتر می ره ترسناک تر باشه .

در این بین صدایی که برای کاراکتر جنت Jennetدر نظر گرفته شده ، به نحویه که تمام حس و حال انتقام رو القا می کنه ؛ نوع گریمش هم بی شباهت به کاراکتر دختر های سری فیلمهای حلقه و کینه نیست اما در هر صورت ، نه تنها رعب آوره بلکه مخصوصا نوع بازی هایی که با آرتور و یا به نوعی با ما می کنه به اندازه ی کافی ترسناک هست مثل جایی که از داخل خونه به آرتور نگاه می کنه و بر عکس ورود اولیه ی آرتور ، این بار از زاویه ای دیگه می بینم و مطمئنا اگه ما جای آرتور بودیم ، عطای دونستن حقیقیت رو به لقاش می بخشیدیم.


در این بین تقریبا تمام بازیگرها ، اجراهای خوبی از خودشون به نمایش گذاشتن و باورپذیرن حتی دانیل رادکلیف علی رغم عدم تطابق سنی با کاراکتر و پختگی کافی ، بازی قابل قبولی به نمایش گذاشته .

نوع ریتم و روند فیلم هم با طمانینه پیش می ره و شلوغی و شلختگی در اون وجود نداره ؛ حتی نوع شخصیت پردازی کاراکترها و نوع روند اتفاقات علی رغم ساده و خطی بودن اما به شکلی نیست که فیلمنامه نویس بخواد همه چیز رو در یه لحظه تعریف کنه و یا با کاراکترهای کاملا کلیشه ای طرف باشیم و وجود همین فیلمنامه قابل قبول یکی دیگه از دلایل جذابیت زن سیاه پوش شده؛ البته این فیلمنامه یه حسن مهم دیگه هم داره و اونم به اندازه بودن دیالوگ هاست ، یعنی کاراکترها در حدی که واقعا حرفی برای گفتن دارن ، صحبت می کنن و بی ربط و بی جا حرف نمی زنن  ؛ اگرچه به لحاظ محتوایی هم تلاش هایی صورت گرفته اما آنچنان محتوای ارزشمندی به مخاطب منتقل نمی شه .

فضاسازی در زن سیاه پوش یکی دیگه از مواردیه که باعث می شه بیشتر مورد اعتنا قرار بگیره ؛ مخصوصا خونه ی مورد نظر و محل قرارگیریش ، خونه ای که فقط با یه راه به روستا وصل می شه و زمانی که جزر و مد اتفاق می افته ، ارتباطش با دنیای اطراف کاملا قطع می شه و نماهای اکستیریم لانگ شات ( خیلی دور ) قشنگ از این راه ، در جذابیت کلی فیلم موثر بوده 

 

 علاوه بر تمام موارد ظاهری ، نماد پردازی ویژه ای هم در طول فیلم مخصوصا در همون سکانس خاص آغازین وجود داره ، له شدن عروسک ها و یا شکستن وسایل بازی کودکان و یا در سکانس کنار ساحل که ویرانی قلعه های شنی بچه ها رو به وسیله ی خودشون می بینیم ، در حقیقت این سکانهای اسلوموشن شده ، تباهی کودکی این بچه ها ، تحت یک نیروی شیطانی رو با جذابیتی غیرقابل انکار به تصویر کشیدن که بی شک بر کیفیت کلی فیلم تاثیر جدی گذاشته .

در کل زن سیاه پوش انقدر فیلم موردپسندی هست که جزء آثار قابل توجه سال 2012 و از بهترین آثار ترسناک سال قرارش بدیم .

به عنوان نکته ی پایانی ، شاید پایان فیلم مخصوصا پلان پایانی چندان مخاطب رو راضی نکنه اما وقتی بدونه قسمت دومی هم قراره ساخته باشه ، این پایان نه بهتر ، بلکه منطقی تر جلوه می کنه .